Anladım ki…

Anladım ki mutlulukların en büyüğü o zaman yaşanırmış. Karşılıksız sevmenin ve vermenin huzurunu yüreğinin en derinliklklerinde hissetmekmiş annelik.

İlk önce onu, her şeyden önce onu, kendinden çok onu düşünmekmiş annelik. Bir gülümsemeyle, dünyaları bile verseler bile aynı mutluluğa ulaşamamakmış.

Yirmi dört saatin aslında ne kısa bir zaman olduğunu anne olunca anladım. Aynı bir çok işi yapma becerisine ulaşsan da hiç bir işi yetiştirememekmiş ve yorgunluktan ayakta duramaasan da ona bakınca gözlerinin içi gülmekmiş annelik.

Sabrın ne büyük erdem olduğunu anne olunca anladım. Güçlenmekmiş günden güne, ve gün gelir de yüreğin parçalansa da dimdik ayakta durabilmekmiş annelik.

Büyümenin aslında bedenen olmadığını, onu kucağıma alınca  öğrendim ve anladım ki büyük insan olmak o kadar da kolay değilmiş.

Anneler sevgilerini paylaştırmaz çoğaltırmış. Bir annenin yüreğinde herkese yetecek kadar sevgi olabileceğini anne olunca anladım.

Anladım ki, dünyanın en güzel kokularını sürsem de, hiçbiri bana bebeğimin kokusu kadar yakışmıyor ve hiçbir şey onun varlığı kadar beni güzelleştirmiyor. 

Ne kadar ayakları üstünde durmasını istesen de, her ne kadar bir o da senin gibi yuvadan uçacağını bilsen de hep yanında kalmasını istemekmiş annelik.

…Ve anlamakmış anneni daha çok.

02.12.2010

Bunlar da ilginizi çekebilir:

Bu yazıya yorum yapmak ister misiniz?

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s