Okula Başlama Hikayesi (tecrübeyle yazılmıştır)

Bu, bir sütten ağzı yanın yoğurdu üfleyerek yemesi hikayesi. Kısacası kreş, anasınıfı, okul…hepsine başlama hikayesi.

Hikayemize süttten yanma kısmı ile başlayalım.

Sene 2010, aylardan yine Eylül. Ailenin ilk çocuğu, 3 yaşındadır ve kreşe başlayacaktır. Çok heyeanlıdır. Annesi ondan beter. İkinci çocuğunu dünyaya getireli bir aydan  biraz fazlaca olmuş. Oğlunun kırkı çıkmış, eskilerin dediği gibi seçilmiş artık. Kızı büyümüş de okul yaşına gelmiş, kreşe gidecekmiş hem de çok istekldir, aylardır ne zaman gideceğim diye adeta annesinin başının etini yemiştir. Günler gelir geçer, küçük okullu okula gider gelir, her şey yolundadır. Lakin kader gene yapacağını yapar ve 3 hafta sonra her şey alt üst  olur. Hoplaya zıplaya tavşan misali okula giden kız artık yoktur. Yerine gitmemek için elinden gelen her şeyi yapan, ağlamaları ve yalvarmaları ile apartmanı inlettiği gibi apartman sakinlerinin de yüreğini dağlamaktadır. Anne-baba tecrübesizdir. Prensipleri vardır. 3 yaşında mutlaka okula gidilmesi lazımdır. Hem psikologlar ne diyor, hemen vazgeçmemek lazım. Hem evde biri yeni doğmuş diğeri 3 yaşında iki çocuğa anne tek başına nasıl bakar? Anne ikisine de vakit ayırmamaktan korkar. Çocuk direnir, anne-baba direnir. Diren!

Birkaç gün sonra…Parkta…

Annenin bir kolunda oğlu. Uyuyor. Diğer koluyla da kızının salıncağını sallamaktadır. Günler böyle gelir geçer…

Anlattığım bu hikayenin annesi benim. Bir nevi özeleştiri oldu benim için.  Anne olmadan önce verilen kararlarla anne olduktan sonra bunları uygulamya çalışmanın  ne kadar zor ve  bir o kadar da yanlış olduğunu tecrübe etmiş oldum.  Bu hikayenin sonuçlarından biri de 3 yaşında bile son derece sosyal bir çocuk olan kızımın okuldan aldıktan sonra bana aşırı derece de bağlanması. Kapıdan dışarıya adımımı atamaz oldum. Onu bırakacağım diye hiç bir arkadaşı ile oynamak istemedi. Sürekli birlikte dolaştık. Bu toparlanma süreci 6 ay sürdü. Ertesi yıl ise 4 yaşındayken başladığı okulda bir gün bile ağlamadı ve gitmeyeceğim diye direnmedi.

Şimdi de hikayenin 2. bölümü .

Yoğurdu üfleyerek yeme…

Sene 2013.

Küçük bebek büyümüş 3 yaşında delikanlı olmuş.:)

Aylardan Haziran...

Anne: Oğlumuzu kreşe verelim mi?!???

Baba: Hımm??!!?? Hayır vermeyelim bu sene.

Aylardan Temmuz…

Baba: Oğlumuzu kreşe gönderecek miyiz?

Anne: Hımm!!?? Bilmiyorum! Göndermeyelim, ne dersin?

Aylardan Ağustos…

Anne: Ne yapacağız? Okula verecek miyiz?

Baba: Bilmem ki!…. Yok, bu sene göndermeyelim.

Aylardan Eylül…

Anne-Baba: Göndermiyoruz değil mi? Hayır göndermiyoruz.

Sene 2014. Aylardan Eylül…

1 Gün:

Beğendin mi oğlum okulu?

***********( yorum yok)

2. Gün

Anne gitmyelliiiimmm!!??:(

3. Gün

….gitmeden önce..

Çok heycannlllııyyyım!!!

….okuldan dönüşte….

Çok sıkıcıydı!!!

4. Gün

Bu okulda her şey yasak. Koşmak yasak, bahçeye çıkmak yasak, kapıyı açmak yasak!!!

5. Gün

Oğlum hadi kalk. Okul vaktiiiii!!!

Her şeyi de bana yaptırıyorsunuz!!

6.Gün

Baba … saat sabah 07:30

Hayatım, Taylan bu sabah çok ağladı. Boynuma öyle bir saldı ki…. Çok kötü oldum…:(((

Anne: :(((

Baba … saat sabah 09:10

Hayatım, okulu aradın mı? Çok merak ediyorum.

Anne: Merhaba ben Taylan’ın annesiyim. Oğlum sabah çok ağlamış. Gitmek istememiş. Durumu nasıl çok merak ediyoruz.

Öğretmen: Aaaa ağlamış mı? Biz hiç farketmedik. Gayet normal geldi. Kahvaltısını yaptı. Şimdi de sabah sporundalar…

Anne: ???!!! Whuuuuu! Süper!

7. Gün

Kaç gün kaldı okulun bitmesine!

:)))

About these ads

Bu yazıya yorum yapmak ister misiniz?

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s